تبليغاتX


میمله

شنبه یازدهم اسفند 1386

د افغانستان په محاكمو كې د ښځو ستونځې:

 

په افغانستان كې ښځې د ژوند په ځينو چارو كې له   ستونزو سره مخ دي ، يوه له هغو نه په محكمو كې د ښځينه بنديانو او مراجعينو د دوسيو پر وخت نه څيړل دي .

په محاكمو كې د شته فساد له كبله زياتره خلك سر ټكوي خو ښځې چې تر نارينه وو په ټولنه كې د كمزوري دريځ خاوندانې دي له دې كبله ډيرې زوريږي ، د كابل ښار اوسيدونكې يوه ميرمن چې د نوم له ښودلويې ډډه وكړه او اوس د څرخي پله په زندان كې بندۍ ده وايي چې له څو مياشتو را په دې خوا يې دوسيه نه فيصله كيږي :

 

په پاكستان كې وم چې پلار مې وركړم ، خاوند مې ۸۰ كلن دى او زه اتلس كلنه يم ، له ژونده نه يم خوشاله بن زيانو مې په چاقوګانو وهلې يم  ، د روغتون سند راسره دى ، ميړه مې پيسې تيرې كړې ، په خپله يې راته وويل چې زه پيسې تيروم دلته به په زندان كې ورسته شې ، لس مياشتې كيمي چې بندۍ يم ، لومړى محكمې لس كاله بند راته وټاكه ، د دوهمې محكمې قاضي ښه سړى و پيسې يې وانه خيستې ميړه ته مې ويل چې دا بې ګناه ده كه ظلم دې پرې نه كاوه نو كور يې نه پريښود ، دلته داسې كسان هم شته چې په زنا كې نيول شوي خو پيسېاو كورني لري چې باز خواست يې كوي نو ژر خلاصيږي ، زه غريبه يم او مور مې هم ميره ده ، ما ځان دولت ته سپارلى خو دوى راته دوسيه كې ليكلي چې له كوره تښتيدلې يم ، كه داسې وي نو راباندې دې ثابته كړي 

 

                                          

 

 

ځينې نورې ښځې بيا له دې امله سر ټكوي چې په محاكمو كې هرې شعبې ته چې سر ورښكاره كوي نو د پيسو غوښتنه ورنه كيږي ، خو ميرمن حميده چې دوسيه يې د كابل ښار په يو محكمې كې تر غور لاندى دى وايي چې كه څوك سواد ولري او خپله دوسيه په خپله وڅاري نو كاريې يو څه كيږي خو كه بيسواده وي نو ورته ډيره مشكله ده ، ليدلي مې دي دلته چې ځيني راځي په مياشتو ، مياشتو يې كار نه كيږي :

 

غواړم له خپل ميړه نه طلاق واخلم ، ځكه هغه ډير بد او ظالم سړى دى ، په دې ژمي په دې واورو كې د شتوو ترانسپورتي ستونزو سره هره ورځ دلته راځم ، په وكيلانو ډير بيروبار دى ، څوك چې سواد و نه لري كار يې ژر نه خلاصيږي دلته داسې پې سواده ميرمنې شته چې كارونه يې دوه درې كاله حنډيدلي دي .

 

د افغانستان د ژمي په سږنيو سختو يخنيو كې محكمه په محكمه ګرځيدل ريښتيا هم د زړه زور غواړي ، خو لكه څنګه چې وايي له پيښې تيښته نشته ، نو چې چاته ورپيښه وي له مجبورې به يې ګالي ، جميله خليل له همدغو مجبورو ښځو ځښه ده چې كلونه كيږي د خپلې ځمكې لپاره سر ګردانه ده :

 

زما د پلار او د نيكه ځمكه ده ۳۴ جيريبه په هلمند كې ، تقريباً درې كاله كيږي چې زما دعوا ده په دې محكمه كې خو بازخواست نشته ، زما اسناد ټول شرعي او حقيقي دي خو زما جانب مقابل چا چې زما ځمكه غضب كړې ده دوه قومدانان دي چې هم ديخوا لاس لري او هم ها خوا ، دلته په پارلمان كې خلك پيژني نو ځكه زما په كړي زحمت خواري واړوي .

 

 

كه څه هم د سترې محكمې چارواكي وايي چې په محاكمو كې يو لړ اصلاحات راوستي او دغه لړۍ لا روانه ده ، له بلې خوا د قانون له مخې بايد هره دوسيه په ټاكلي وخت كې فيصله شي ، خو دا چې ولې داسې نه كيږي په دې اړه مو د كابل ولايت د فاميلي محكمې قاضي سارا سهاك وپوښتو هغه وويل :

 

دا يوه حقوقي محكمه ده دوسيې په هره برخه كې راځي ، نو مونږ نه غواړو په هرې موضوع باندې عاجل تصميم ونيسو ، د هرې موضوع اجرات فرق كوي او د هرې محكمې اجرات هم فرق كوي ، مثلاً يوه ښځه د خپل ميړه نه شكايت لري چې ميړه يې په خارج او دى په افغانستان كې اوسي نو دا بايد خپله دعوا په غيابي توگه مخ ته يوسي ، دا موضوع يواځې جلب يې ۴۵ ورځې غواړي .

 

                                           

                                          

د نظر د خاوندانو په وينا د افغانستان محاكم لا ډير اصلاح ته ضرورت لري خو كه چيرې د ښځو كمزري دريځ او د امكاناتو كموالي ته په پام سره د هغو دوسيو ته لازمه پاملرنه وشي او پر وخت فيصله شي ، نو دا كار به په محاكمو كې د فساد د مخنيوي په لور يو لوى ګام وي ، چې خلك هيله مند دي د سترې محكمې له چارواكو له خوا ژر واخيستل شي . 

 


12:41 | شریفه صافۍ |

شنبه بیستم بهمن 1386

ښځو سره تشدد او زورزياتی

په افغانستان كې سره له دې چې دولت د ښځو د حقونو دساتنې خبرې كوي او په لسګونو نورې موسسې او ادارې په همدې نامه غږ اوچتوي ، بيا هم له ښځو سره د تشد د او زورزياتي ډيرې زياتې داسې پيښې تر سترګو كيږي چې په اوسنۍ نړۍ كې يې متمدن انسان په يادولو هم شرميږي ، څه موده د مخه د زابل په ولايت كې همداسې يوه پيښه رامنځته شوه او يوه ميړه د شك پر بنا د خپلې ځوانې ښځې غوږونه او پوزه ورپرې اوسر يې وروخريه .

دا ښځه چې ناديه نوميږي او ۱۵ كاله عمر لري له ميړه سره يې يواځې دوه مياشتې تيرې كړې وې ، دا ميرمن د زابل ولايت په روغتون كې بستره وه راځئ چې له دې څخه د پيښې څرنګوالى وپوښتو :  

 

 

                                                   

 

 

 

وايي ته د پلار په كورله چا سره جوړه وې ، ما ورته قران راواخيسته قسم مې پې وخوړ خو راته يې وويل ، نه ، ته د درواغو قران كوې ،  پښې لاسونه او خوله يې راوتړل ، اول پوزه او غوږونه راباندې پرې كړل  او بيايې سر راوخريه ، يو بله ښځه يې هم همداسې كړې وه ، چا كې چې ګناه نه وي نه تښتي ده كې ګناه وه چې وتښتيد .

 

 

داكتران وايي چې دا يوه نادره پيښه ده ، او د ښځو سره د تشدد داسې بله پيښه نه ده تكرار شوې ، خو ځني كارپوهان وايي چې په افغانستان كې د معلوماتو او احصايو د كم والي په وجه سړى په اطمينان نه شي ويلى چې داسې پيښې به لږې وي ، مثلاً تيره اونۍ په هرات ښار كې هم د يوې ميرمنې غوږونه او پوزه غوڅ شول .

د ويسا ورځپاڼې له راپور سره سم د هرات ښار په اتمه ناحيه كې عبدالفتاح نومي نارينه د خپلې ميرمنې غوږونه او پوزه صرف په دې خاطر غوڅ كړل چې د هغې پخلى خوندور نه وو .

 رابه شو بيرته د زابل پيښې ته ددغه ولايت د ولايتي روغتون مسوول او د جراحي څانګې متخصص ډاكتر عبدالقهار سيغاني د ناديې د روغتيايي حالټ په باب معلوات راكوي :

 

دلته راغله ، وضيعت يې ډير خرابه و ، غوږونه يې پرې شوي ول ، پوزه يې پرې شوې وه ، سر يې خريل شوى و او غاښونه يې هم ايستل شوي ول ، ټول بدن يې په ډبرو او نورو شيان وهل شوى و ، دا ناروغ بايد جراحي پلاسستيكي شي ، دا ظلمونه ټول په يوه ورځ نه دي شوي بلكه هر لس ورځې ورسته يو عمل تر سره شوى .

 

عجيبه لا دا ده چې د افغانستان د دولتي ادارو محلي چارواكي پرته له دې چې جدي پلټنه او يا څه نور اقدام وكړي چوپه خوله ناست دي او ننداره كوي ، د زابل ولايت د ښځو چارو سرپرسته فوزيه انيسي چې بايد په هره ممكنه وسيله د ښځو د حقونو دفاع ته ورودانګي يواځې د دغې ميرمنې ليدو ته ورځې او د هغې سره د شوي زور زياتي تشه كيسه كوي :

 

كله چې روغتون ته ورغلم د ناديې په نوم يوه ميرمنه مې په بستر كې وليده ، له هغې سره داسې ظلمونه شوي ول چې انسان يې په يادولو شرميږي ، دا ميرمنه اصلاً د ګرديز اوسيدونكې ده چې زابل ته راكډه شوې ده ،د دغې ميرمنې غوږونه او پوزه پرې شوي او سر يې خريل شوى و ،  له ۳۲ غاښونو يې يواڅې ۶ غاښونه پاتې و او نور يې په ډبرو ما ت شوي او هم ايستل شوي ول ،

ايشيدلې اوبه يې پر ځان ور اړولې وې او ټول ځان يې زخمي وخمي و .

خاوند يې ممتاز نوميږي ، هغه خپله لومړنۍ ښځه هم د بد ګمانۍ په وجۀ وژلې ده ، دلته په زابل كې اصلاً قانون نشته ، زمونږ غږ نه اوريدل كيږي نه پوهيږم كوم ارګان ته مراجعه وكړو چې زمونږ غږ واوري .

 

 

د افغانستان په قوانينو كې له ښځو سره د دا ډول زور زياتي عاملينو ته څه وړ سزا ټاكل شوې ده ، په همدې باب مو د سترې محكمې د عالي شورا غړى څارنپوه مولوي محمد قاسم پوښتلى :

 

اسلامي ټولنه ښځې ته ډير ارزش وركوي ، د افغانستان دولت هم چې يو اسلآمي دولت دى  هر هغه چا ته چې توهين يې كړى وي  احكام تعين كړي دي ، كه چيرې مراجعه وشي هر يو خپله جزا ګوري ،

 

 

 

خو ډير خلك له ښځو سره د نارينه دا ډول چلند د هغوى يو ډول رواني ناروغې ګني او وايي چې دا ډول كار د روغو خلكو نه وي او تر سره كوونكى يې په رواني ناروغيو اخته ګڼي ، د كابل پوهتون د ارواپوهنې او تربيتي علومو استاد پوهنمل سراج الدين عليمي همدا خبره كوي :

 

دغه كسان چې دا ډول كارونه كوي شايد چې نور كسان يې تحريك كړي ، خو ځني مواردو كې شايد شخص رواني ناروغي ولري ، رواني ناروغۍ مختلفې بڼې لري ځني وخت څو رواني ناروغۍ سره يو ځاى كيږي چې شخص دا وړ كارونو ته لاس اچوي .

 

لكه څنګه چې د دين عالمان وايي د اسلآم سپيڅلي دين ښځې ته ډير زيات او ځانګړي حقونه وركړي او د دوى تحفظ او ساتنه يې د نارينه له مسوليتونو نه ګڼلې ده ، د سترې محكمې د افتاح او احتساب عمومي ريس مولوي محمد صديق مسلم له ښځو سره دا ډول ناوړه چلند داسې ارزوي :

 

د اسلآم په سپيڅلي دين كې د اسلآمي كراماتو ډير لوى ارزښت دى ، مونږ په شك باندې هيڅ كله چاته جزا نشو وركولاى ، په اسلام كې د هر جرم د ثبوت لپاره دلايل لازم دي او هغه هم بايد محكمې ته وړاندې شي ، د شك پر بنا جزا وركول د اسلآم په سپيڅلي دين كې نشته .

 

وايي چې شك او ګمان د ايمان زيان دى ، د همدې له پاره اسلام پر بل مومين او مومنې باندې شك حرام ګڼي ، او قوانينوو هم د شك پر اساس هر ډول زور زياتي ته سزاوې ټاكلې دي ، نو ځكه خو پكار ده چې په ټولنه او كورنۍ كې څوك د شك پر بنا په داسې كارونو لاس پورې نه كړي چې سبا هغه د خلكو د تنفر وړ شي او هم د قانون په وړاندې مجرم وګڼل شي .

.


13:29 | شریفه صافۍ |

چهارشنبه سی ام آبان 1386

( ۲ )

 

 

راديويي ډرامه

 

افيكټونه :

 

۱ – دكور فضا

 

۲ – د ماشوم ژړا

 

۳ – د جامو وينځلو افيكټ

 

۴ – د دروازې د خلاصولو افيكټ

 

۵ – د څاه نه د اوبو رايستلو افيكټ

 

۶ – د چرګانو غږونه

 

 

لوبغاړي :

 

ګلابه ، مور – ۴۰ كلنه

 

جميله ، لور -  پيغله

 

شيرشاه ، ماما – ۳۰ ، ۳۵ كلن

 

 

 

 

 

 ګلابه _ ( د ماشومې دوامداره ژړا او د جامو وينځلو افيکټ ) وی ستونی دې وچ شه لورې ، له سهاره دې خوله خلاصه کړې ، جميلې وه جميلې !

 

جميله_ ( له لرې ) څه وايې مورې ،دادی درغلم٠

 

ګلابه_ دا خور دې لږ غلې کړه چې غوږونه يې راوخوړل .

 

 جميله _ ښه ( په غصه او بيزارۍ ) وی مورې ، دې بيا ځان مردار کړی .

 

ګلابه _ خدای دې د دې رنګ ورک کړي ، دا څومه ورځ ده چې ګيډه يې خرابه ده خير دی لورې ، دلته دا د څاه غاړه کې يې لږه پاکه که ٠

 

جميله _ ( په خلق تنګۍ ) خدای دې مړه کړه غټه نجلۍ يې . ( څپيړه ورکوي )

 

ګلابه  _ لاس دې مات شه ماشومه ده .

 

 شيرشاه  _ ( د دروازې د خلاصولو افيکټ ، له لري ) ګلابې،چيرې يې خورې ؟

 

 ګلابه  _ دلته ، د څاه غاړه کې جامې وينځم ، راځه ،ستړی مشې ٠

 

شيرشاه   _ خير دې نصيب شه ، دا ګلالۍ څنګه ژاړي ؟

 

 جميله _ ( د څاه نه د اوبو رايستلو افيکټ ) ماما ځان يې مردار کړی دی .

 

ګلابه  _ ( په زړه تنګۍ ) وروره ، دې جينۍ مې نور زړه وخوړو ، بس چې دې کورته مو کډه کړې ګيډه يې خرابه ده .

 

 شير شاه   _ خود به يې ګيډه خرابيږي  .

 

ګلابه  _ ( په حيرانتيا ) ولې وروره ، ته خو داسې خبره کوې لکه مونږ چې په لوی لاس ناروغه کړې وي ٠

 

 شيرشاه _ همداسې ده، تاسو دا نجلۍ په لوی لاس ناروغه کړې ده .

 

جميله _ ( په حيرانتيا ) ولې ماما مونږ پې څه کړي ، دا خدای همداسې نا روغه پيدا کړې ده ٠

 

شيرشاه  _ بچۍ هيڅ ماشوم په خپل سر نه ناروغه کيږي ، دا ستاسو بې توجويي ده .

 

ګلابه _ وروره ، سمه دمه خبره وكړه ، دا څه دا غر او ها غر ولې .

 

شيرشاه _ ( په پسته ژبه ) خورې ته خو اول ځان ته وګوره ، د څاه په غاړه دې يو خروار جامې پنډ کړي٠

 

ګلابه _ ( په حيرانتيا ) ولې نو زړه دې څه دی ،و لاړه  شم  چيرې وياله وګورم ؟

 

شيرشاه _ نه ، نه ، زه نه وايم چې جامې وياله کې ووينځه ، خو ته چې د ځاه غاړه کې جامې وينځې دا ناپاکه اوبه ټولې بيرته څاه ته ځي کنه ٠

 

 جميله   _ نو څه تاوان لري ، څاه خو به نه مرداريږي٠

 

شيرشاه _ ولې نه مرداريږي ( د چرګانو کوټ ، کوټ ) ګوره خورزې ، ته هم دا نجلۍ د څاه په غاړه مينځې ، اخر ددې څاه اوبه خو تاسې څښئ ٠

 

ګلابه  _ نو ته دا وايې چې دا نجلۍ د څاه اوبو ناروغه کړې ده ؟ 

 

شيرشاه _ د څاه اوبو نه ده ناروغه کړې ، د څاه نا پاکه اوبو ناروغه کړې ، ځکه چې تاسو د څاه اوبه پاکې نه ساتئ ٠

 

 جميله _ ( تائيد)  ريښتيا  ماما  زموږ  د ځاه  سر خو لوځ  دی  کنه٠      

   

شيرشاه _ هو ، تاسې داسې وکړئ  چې اول خو دغه د څاه  شاوخواکې جامې مه وينځئ ، بل د څاه سر پټ کړئ ، او ګلالۍ ته هم ايشولې اوبه ورکوئ ٠

 

 ګلابه _ دومره ايشولې اوبه له کومه شي چې هره شيبه يې دې ته ورکوو ٠

  

شيرشاه _ دا خو اسانه کار دی ، سهار يو غټه چايبره اوبه په تناره کې کيږدئ ، او چې وايشيدې بيا يې سړې کړئ او ټوله ورځ همغه ورکوئ٠

 

جميله _ ماما جانه ، که داسې وکړو بيا مې خور نه ناروغه کيږي ٠

 

شيرشاه_ وايم تاسو د څاه سر پټ کړئ ، جامې او چټلي يې خوا کې مه وينځئ ، هره ورځ يې شاه او خوا پاکوئ ، انشاالله دا ډول ناروغۍ به کمې شي .

 

ګلابه _ ( په خوشحالۍ ) دا خو اسانه کار دی ، بس همدا بيګاته چې د ماشومانو پلار راغی د څاه سر به پرې پټ کړم او نجلۍ ته به هم نور ايشولې اوبه ورکوم٠

 

شيرشاه  _خو پام مو وي چې د ډاکټر او دوا پيسې به ماته راکوئ ( په ګډه خندا )

 

 

                                 


10:32 | شریفه صافۍ |

یکشنبه بیست و هفتم آبان 1386

ماشوم ته باید څه ډول خبرې ورزده كړو ؟

ماشوم چې نوى په خبرو راځي نومور او پلار ورته ډير خوشحاله وي ، او د كورنۍ په هر غړي يې خبرې ښې لګيږي ، خو په يو شمير كورنيو كې پلرونه او د كورنۍ مشران خپلو دغو ماشومانو ته كنځلې او يا داسې لفظونه ورزده كوي ، چې ماشوم د هغو په مانا نه پوهيږي او تكراروي يې ، د مثال په ډول ورته وايي چې پلآنكي ته داسې كنځلې وكړه او چې ماشوم هغه تكراروي ، نو دوى خوند ورنه اخلي او ورته خاندي ، د كابل ښار اوسيدونكى ګل محمد وايي :

 

ماشوم چې نوى په خبرو راځي نو خبرې يې خوند كوي ، كه هغه كنځلى هم كوي سړي ته خوند وركوي او په چا پدې نه لګيږي .

 

 

خو هغه كورنۍ چې څه نا څه د ماشومانو د روزنې پر ارزښتونو او لارو چارو پوهيږي هڅه كوي چې خپلو وړو ماشومانو ته داسې څه ورزده كړي ، چې هغوى يې په مانا هم وپوهيږي او د چاپيريال په باب يې د زده كړې كچه هم لوړه شي ، د كابل ښار اوسيدونكې دوه نيم كلنه زرغونه وايي :

 

اكو ، پكو ، سر سندكو ، غوامې لاړه په ترپكو ......... ( تر آخره )

 

 

د ماشومانو د روزنې د برخې كارپوهان ټينګار كوي چې ماشومان د هر هغه ټكي په باب چې نوي يې زده كوي ، تجسس كوي چې په مانايې پوه شي ، نو ځكه پايد هغوته داسې څه ورزده نه كړل شي چې د دوى ذهن بلې خواته وګرځوي ، د كابل د بي بي مهرو ( ع ) د نسوانو د ښوونځي ښوونكې ميرمن ضياګل وايي :

 

كورنۍ بايد ماشومانو ته د بدو خپرو پر ځاى ښې خبرې ورزده كړي ، مثلاً د ولآيتونو نومونه ، ځيني ترانې او دې ته ورته خبرې ، كه چيرې دوى كنځلې او بدې خپرې ورزده كړي نو په راتلونكي كې به دوى په خپله ورسره په جنجال اخته وي .

 

 

كله چې ماشوم نوى پر خبرو راځي هڅه كوي هره هغه خبره تكرار كړي چې د نورو پام د ده په لور رااړوي ، نو ځكه بايد هغو ته داسې لوبې او ټكي وروښودل شي چې دوى له خپل محيط او چاپيريال سره بلد كړي ، نه دا چې د هغوى ذهن د داسې څه په لور واوړي چې دوى ته يې تصور ګران او ناشونى وي .

 

 

                                


14:10 | شریفه صافۍ |

شنبه بیست و ششم آبان 1386

( 1 )

 

 

راډيويي ډرامه

 

 

 

 

 

افيكټونه :

 

۱ – د پارك فضا

 

۲ – د لوښوغږ

 

۳ – د لګيدلي ګاز غږ

 

۴ – د خلكو ګڼه ګوڼه

 

۵ – د ماشومانو شور ماشور

 

لوبغاړي :

 

احمد خان ، پلار – د پاخه عمر ۶۰ – ۷۰ كلن

 

زينبه ، مور – ۳۰ كلنه

 

كريم ، زوى – ۱۲ – ۱۳ كلن

 

مينه ، لور – ۱۰ – ۱۱ كلنه

 

زينبه – د كريم پلاره ! دغه د ونې لاندې ښه ځاى دى ، دلته په فرش وغوړوو.

 

احمد خان – سمه ده ، وړو بس يو ، يو شئ ، راواخلئ ، راځئ چې همدلته كښينو.

 

زينبه – واړه پريږده چې خپلې لوبې وكړي ، ته دا فرش هلته اوار كړه زه به نور شيان دروړمه ، ځئ وړو خپلې لوبې وكړې !

 

احمد خان – هو په خداى ښه ځاى دى ، وګوره ټول ځايونه ترې ښكاري ، خو چې دا واړه څه شول ، بې سرې ونه كړي ؟

 

زينبه – پريږده يې چې لوبې وكړي ، څه هره ورځ خو پارك ته نه راځې ، خواران خپلو لوبوته پريږده .

 

احمد خان – ته وګوره هغه لاندې يې څومره ښه ګلان كرلي دي؟

 

زينبه – ( په شوق ) هو ډير ښه ښكاري ، ګوره واړه هم هماغو ګلانو ته تاويږي ، راتاويږي ، څومره كورنۍ راغلې دي ، پارك ډك دى .

 

احمد خان – ښه نو ته كښينه او د ډوډۍ غم وكه ، زه په يو څه ميوه راوړم .

 

زينبه – سمه ده ورځه ( په ټوكه ) خو پام دې وي چې زما د خوښې ميوه راوړې .

 

احمد خان – ( په تلو كې او په خندا ) بيغمه اوسه پوهيږم چې خټكى غواړې ، خامخايې راوړم .

 

زينبه – ( له ځانه سره )  ښه نو زه به دا گاز ولګوم چې لومړى لږ ښه چاى دم كړم .

 

كريم – ( په خوښۍ ) مور جانې ! مور جانې !

 

زينبه – څه وايې زويه ؟

 

كريم – ته وګوره څه ښه ګلان مې درته راوړل .

 

زينبه – او هو ، ريښتيا دا څومره ښه ګلان دي ، ته راكړه ، څومره ښه ښكاري .

 

كريم ( په خوښۍ ) مورجانې تاته مې راوړي دي .

 

زينبه – ډير ښايسته دي ، ته ورشه زويه يوه ښه دسته راته جوړه كړه چې بيايې له ځانه سره كورته يوسوو، خو ګوره چې د چا له وړو سره جنګ ونه كړې .

 

كريم – ( پيرته په تلو كې ) نه مورې خپلې لوبې كوو .

 

زينپه – ښه ورځه مور دې جار شه .

 

احمد خان – ( په ستړيا ) ته دا خټكى درواخاخ ښځې چې لاسونه يې رامات كړل .

 

زينبه  - دادې څومره غټ خټكى راوړى ، دا څوك خوري ؟

 

احمد خان – ( په ټوكه ) هره ورځ خو اختر نه وي چې كلچې به خورې ، ميله ده چې دا خټكى خو په مړه ګيډه وخورو ، ( په خندا ) او ، هو ، په دا ګلانو چا ويشتې يې ؟

 

زينبه – تا او اولادونو خو دې زما سر راسپين كړ ، اوس ما څوك څه په بلا وهي چې په ګلونو مې ولي ، كريم زوى مې راته راوړي دي .

 

احمد خان – ( له ځانه سره ) چې دايې راشكولي نه وي .

 

( د كريم د ژړا له لرې نه)

 

زينبه – اوهو ، سړيه دا كريم ولې ژاړي ، كريمه زويه ولې ، چا ووهلې ؟

 

مينه – مور جانې هلته يې ګلان شكول باغوان يې غوږونه ورتاو كړل .

 

كريم – ( په ژړا ) مور جانې ما د ګلانو شكولولو نه پريږدي .

 

زينبه – ولې د پلار ګلان خو يې نه دي ، اوس به زه ورسره ګورم .

 

احمد خان – وه ښځې چيرته روانه شوي ؟

 

زينبه – ته خو غلى كښينه ، زه چې د دې سړي وړه ورته په مالګه نه كړم كله يې پريږدم .

 

احمد خان – ګوره ته دلته كښينه ، راشې بچو تاسو هم دلته كښينئ .

 

زينبه – څه خپره ده چې كښينو ، خلك به دې زوى وهي او ته غلى ورته ناست يې .

 

احمد خان – وه ښځې هغه ملامت نه دى ، ګناه خو ستا د زوى ده كنه .

 

زينبه – څه ګناه يې كړې ده ، خو څو ګلان يې راشكولي .

 

احمد خان – همدايې ګناه ده كنه ، پارك كې ګلان خلك د دې لپاره كري چې ماشومان يې راوشكوي ؟

 

زينبه – نو څه كفر خو و نه شو ، دوه ګلان يې راشكولي ، هغه هم ما ورته وويل .

 

احمد خان – ته ښه نه دې ورته ويلي ، ګوره كه هر څوك راشي او دا ګلان وشكوي نو په دوهمه ورځ به دا پارك په سپيره دښته بدل شي .

 

زينبه – ياره سړيه دا خو دې بد ونه ويل .

 

احمد خان – وه ښځې ته وګوره څومره كورنۍ راغلې دي ، دا كه هر يو ،  يويو ګل وشكوي نو په باغ كې په څه پاتې شي ؟

 

زينبه – ريښتيا وايې سړيه .

 

احمد خان – او بل په دې باغ كې يې ګوره نوي نيالګي كښينولي چې اوس ايله لګيدلي دي ، دا كه هسې وښوروي هم نو وچيږي .

 

زينبه – نو د ماشومانو راتاوول خو هم ګران كار دى ، دوى به څوك راتاووي ؟

 

احمد خان – نو د دوى كورنۍ بايد خپل ماشومان وپوهوي چې په پاركونو او باغونوكې ګلان او تنكي پوټي ونه شكوي .

 

زينبه – ياره سړيه دا خو دې ريښتيا وويل .

 

احمد خان – ګورئ پچو !

د هغه سړي دا وضيفه ده چې ګلان وساتي ،  تاسې بايد دلته ګلان ونه شكوئ ، كه دا ګلان وشكوئ پل ځل چې راځئ نو هيڅ به هم نه وي .

 

كريم – پلار جانه خو مور مې وويل .

 

احمد خان – ( په خندا ) د مور دې چې ګلان خوښ دي زه به يې ورته راوړم .

 

زينبه – ښه نو بچو ورځئ خپلې لوبې وكړئ ، خو چې بيا ګلانو او نيالګيو سره غرض ونه كړئ .

 

مينه او كريم – ( په يوه خوله ) ښه مور جانې .

 


15:42 | شریفه صافۍ |